Calendar

February 2016
MonTueWedThuFriSatSun
 << <Dec 2018> >>
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
29      

Announce

Who's Online?

Member: 0
Visitor: 1

rss Syndication

Posts sent on: 2016-03-22

ดวงตาแห่งปัญญา กับ จิตใจดั่งขุนเขา จบ..

ถวงถานท่งป็ญญาจงมีสติเห็นทางสว่าง ใท่ใจในสิ่งที่เห็นและที่มองไม่เห็นในช่วงต้นๆ ดูเหมือนปิงเกือบจะลอยได้ ด้วยความรู้สึกดี เปียมไปด้วยพละกำลังและจิตใจที่พองโตอีกครั้งหนึ่ง ปิงอยากจะทำสถิติกระโดดให้สูงที่สุด ไปให้ไกลที่สุด และมุ่งมั่นที่จะมืประสบการณ์กับสิ่งดีๆ ทั้งหลายในชีวิตถึงอย่างไร ทั้งหลายเหล่านั้นก็เป็นความตั้งใจของปิงอย่างที่ได้บอกไปแล้วว่า ขาของปิงนั้นยาวเกินมาตรฐานมาก ซํ้ากล้ามเนื้อก็ทรงพลังยิ่งนัก จนไม,มืกบตัวไหนจะทาบรัศมีความสามารถในการกระโดดไกลของเขาได้ ในโลกนี้ มีกบเพียง1ไม่กี่ตัวที่มีเรี่ยวแรงมากเท่ากับเขา และยิ่งน้อยตัวลงไปอีก เมื่อเปรียบเทียบกับความมุ่งมั่นอันแรงกล้าที่จะออกเดินทางไปแสวงหาสิ่งใหม่ๆ  กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ การกระโดดไม่เคยเป็นปัญหาสำหรับปิงตราบใดที่ขาของเขาไม่พิการไปเสียก่อน และเพื่อตอกยํ้าประเด็นนี้ ก็คงต้องแสดงให้เห็นว่าในวันแรกนั้น ปิงสนุกกับระยะทางที่ทำไต้ชนิดไม่รู้สึกเหนื่อยเลยเรื่องขี้ปะติ้วในวันที่สอง เขาไม่เหนื่อยเลย ทั้งๆ ที่สามารถทำสถิติกระโดดไต้ดีกว่าวันแรกถึงสองเท่า ก็อีกนั้นแหละ เรื่องเล็กและน่าเสียดาย ตอนนั้นกินเนสทุ๊'ค ออฟ เครื่องจับผิดแฟน เวิลด์เรคคอร์ดสยัง1ไม่เถิดจึงไม่ไต้บันทึกสถิติในวันที่สามของเขา ซึ่งสามารถทุบสถิติของสองวันก่อนได้ โดยใช้เวลาแค่ครึ่งวันเช้า ชนิดที่ไม่มีพักครึ่งเวลาด้วยซํ้าไปนั่นก็เหมือนกัน แค,เอาสนุกเท่านั้น เพราะต่อให้ปิงเพียรพัฒนาตัวเองทุกวัน แต่สุดท้าย เขาก็ยังหนีไม่พ้นฝันร้ายอยู่ดีช่างเป็นสภาพที่เลวร้ายยิ่งนักถ้าปิงรู้ว่าต้นไม้สูงทะมึนรอบตัวพันกันจนยุ่งเกินกว่าที่เขาเคยคิดไว้แล้วละก็ เขาอาจจะไม่คิดอยากไปจากบ้าน แต่ยินดีจะติดอยู่ในวังวนแห่งความสงสัยเดิมๆ ต่อไปก็ได้และถ้าเขารู้ว่าในโลกแห่งความจริงเป็นเหมือนปารกชัฏ มืดมืดไร้ทางออกที่ชัดเจนสู่ทุ,งกว้างแล้ว เขาก็คงตัดสินใจอยู่บ้านอย่างแน่นอนเพียงแต่...ถ้า...ปิงถอนใจเฮือกใหญ่ แล้วก็ถอนใจอีก แรงกว่าเก่า เตรียมรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้า ด้วยสภาพร่างกายที่เตรียมพร้อม เขาเริ่มลงมือทำตามแผน ซึ่งไม่ง่ายเลยเขาพยายามสุดกำลังที่จะออกไปให้พ้นจากดงไม้ใหญ่รอบตัว ทั้งกระโดด และกระโจน ทุกครั้งก็ปรับทิศทางของตัวเอง ทางนี้ที ทางนั้นทีซ้ายที ขวาที แต่ไม่ว่าจะบ่ายหน้าไปทางใด ก็หนีไม่พ้นสภาพที่ต้องดิ้นรนและต่อ!,เครื่องดักฟังติดตาม ทั้งสิ้นต่อให้มีแรงหนุนมากแค่ไหน ก็ช่วยไม,ได้ ไม่มีอะไรช่วยได้เลย ปิงพยายามเต็มกำลังความสามารถแล้ว ทั้งๆ ที่ได้พยายามทุกวิถีทาง แต่ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะตีบตันไปหมดต้นไม้ที่สูงเสียดฟ้าบีบให้ต้องถอนร่นซํ้าไปซํ้ามาอยู่อย่างนั้นอย่างไร้ความปรานี ร่างของเขาร่วงลงกระแทกกับพื้นอย่างเร็วและแรงเหมือนหินก้อนหนึ่ง หลังจากพยายามอยู่หลายครั้ง ขาก็เริ่มเป็นตะคริวและนั่นก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีฃึ้นอีกเช่นกันตลอดชีวิตที่ผ่านมา ก็เพิ่งจะมืคราวนี้แหละที่ปิงต้องเผชิญกับโลกที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน โลกแห่งความล้มเหลว ความเพลี่ยงพล้ำ เครื่องติดตามราคาถูก  ไร้ความปรานี และปราศจากความเอื้ออาทร ช่างน่าสิ้นหวังเสียนี่กระไรด้วยร่างกายที,อ่อนล้า ปิงนั่งหมดแรง และหอบจนตัวโยนอยู่อย่างนั้น เขาไม่เคยรู้สึกแย่ขนาดนี้มาก่อนเลยด้วยสายตาพร่าเลือน ปิงกะพริบตาไล่นำอุ่นๆ ที่คลอตา แล้วถอนหายใจ กวาดสายตาดูสภาพรอบตัวเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะเงยหน้า  มองฟ้าเบื้องบน ท่ามกลางแสงนวลของดวงจันทร์บนฟากฟ้า ประหนึ่งขอความช่วยเหลือแต่ไม่มีความช่วยเหลือใดๆ จากเบื้องบนปิงทรุดตัวลงกับพื้น หัวใจแตกเป็นเสี่ยงๆเขารู้สึกท้อแท้และสิ้นหวัง กลายเป็นผู้หมองเศร้า ขาดความสามารถต้องอยู่กับความทุกข์ มองไม่เห็นอนาคต และเรื่องก็จบแค,นั้นปิงว้าวุ่น เป็นความผิดพลาดอย่างใหญ่หลวงที่คิดว่าจะใช้ชีวิตอย่างมีความหมายได้ เขาเลือกเดินทางสายนี้ด้วยความหวัง และมาได้ถึงขนาดนี้ ทุ่มเทไปก็มาก แต่มาบัดนี้ ความฝันอันบรรเจิดกลับเลือนรางเต็มทีฉันเป็นใคร จึงได้บังอาจคิดว่าตัวเองเป็นกบที่มีอะไรพิเศษมากกว่าคนอื่น ฉันเป็นใคร ที่บังอาจคิดว่ามีสี่งที่จะช่วยให้เขาเดินตามฝันได้ฉันเป็นใครกันเหรอ ที่บังอาจคิดว่ามีความสามารถพอที่จะทำให้ได้ทุกอย่างที่ต้องการจากชีวิตใคร...ใคร...เสียงนั้นดังก้องอยู่ในหู ปิงกะพริบตา แล้วพยายามอย่างเต็มที่ที่จะหยุดความคิดอันน่ากลัวไว้เพียงเท่านั้นใคร...ใคร...เอาอีกแล้ว!ใคร...ใคร...อีกแล้ว...และต่อเนื่องไปเรื่อยๆมาถึงตรงนี้ น่าจะบอกได้เลยว่า สภาพจิตใจของกบก็มีขีดจำกัดในการรับสิ่งต่างๆ เหมือนกัน และเพื่อเป็นการพิสูจน์จุดนี้ อุปกรณ์ติดตามตัวบุคคล ปิงซึ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเป็นบ้า พยายามลังให้สมองให้หยุดตั้งคำถามที่รังควาญจิตใจไม่ยอมหยุด ออกคำลังให้เซลล์ในร่างกายหยุดเสียทีหากก็เปล่าประโยชน์ ความถี่  คำถามที่สุดสยองนั้นยังตามหลอกตามหลอนเขาอยู่อย่างนั้นใคร...ใคร...ปิงไม่มีทางหนีไปจากคำถามที่ตังทรมานจิตใจและก็ใช่ว่าจะปราศจากเหตุผลปิงเอียงคอนิดหนึ่ง แล้วจึงตระหนักในทันทีว่า คำถามที่ตังรบกวนจิตใจตลอดเวลานั้น ในความเป็นจริงแล้ว ไม่เกี่ยวกับคำว่าใครเลย เมื่อปิงเงี่ยหูฟังเสียงนั้นด้วยความตั้งอกตั้งใจ เขาก็พบว่า มันฟังเหมือนกับ‘สู สู’ อย่างชัดเจนปิงเริ่มเข้าใจว่าคำพูดซ้ำซากนั้น มันไม่ได้ตังมาจากตัวเอง ไม,ใช่แน่เสียงนั้นฟังเหมือนตังมาจากความมีดอันเย็นยะเยือกที่ไหนลักแห่งข้างหลัง เหนือศีรษะขึ้นไปและมันก็มาจากที่นั่นจริงๆ“ใคร - ใครที่ยังหาทางไม่พบ ก็จะไม่เจอมัน”ปิงมองไปรอบๆ แล้วจึงเพ่งสายตามองขึ้นไปทางแสงจันทร์

เครื่องติดตาม
22 Mar 2016
Admin · 65 views · Leave a comment